Oorlog teëstaan

MICHEL CHOSSUDOVSKY 25 OKT

Ons kyk ook in hierdie artikel na wêreldleiers en lande waar sommige Afrikaners asiel gaan soek. Dit moet uiteraard mense wees wat aanvaar het dat die toestand in Suid Afrika onomkeerbaar is en dat daar heil te vinde is in die lande waarheen hulle hul wend.

Ons en u wat met vaste geloof hier oorgebly het, moet egter ook kennis neem van die inhoud van hierdie artikel sodat die geloof wat nog in ons brandend is, versterk kan word! Die waarskuwing uit die Lewende Woord maan ons om nie op Prinse te vertrou nie, veral nie as ons sien en hoor wat nie die toets van tyd sal weerstaan nie!

Knoop dus in u oor die uitspraak wat lui, my volk gaan ten gronde vanweë ‘n gebrek aan kennis!

[Hierdie artikel deur Robert J. Burrowes is oorspronklik deur Global Research gepubliseer.

Op ongeveer 20 September 2001, net tien dae na die vernietiging van die Wêreldhandelsentrum-geboue op 9/11, het die onlangs afgetrede Amerikaanse leërgeneraal Wesley Clark die Pentagon besoek vir vergaderings met Sekretaris Rumsfeld en Adjunksekretaris Wolfowitz toe hy aangeval is deur 'n ander generaal oor wie hy voorheen bevel gevoer het.

Hierdie generaal het generaal Clark meegedeel dat die VSA sewe lande in vyf jaar sou aanval.

'n Paar weke later het 'n soortgelyke vergadering tussen dieselfde offisiere daartoe gelei dat generaal Clark vroeër daardie dag vertroulik 'n memo van die Sekretaris van Verdediging se kantoor gewys is.

Handing Clark the memo, the officer reported. ‘Hierdie is 'n memo wat beskryf hoe ons 7 lande in 5 jaar gaan uitskakel, beginnende met Irak, en dan Sirië, Libanon, Libië, Somalië, Soedan en, afsluitend, Iran.’ Kyk na ‘US Plans for the Middle East’.

Video: Planne vir die Midde-Ooste. Amerikaanse Leërgeneraal Wesley Clark

Video: Hierdie weergawe van die video deur Hamza gedateer 2016 verskil van die aanvanklike weergawe wat deur Democracy Now vrygestel is. Dit dokumenteer die 7 lande.

Soos die geskiedenis nou dokumenteer, met die noemenswaardige uitsondering van die laaste land op hierdie lys – Iran – is elk van hierdie lande (saam met Afghanistan en Palestina) tot 'n groter of kleiner mate vernietig deur militêre geweld wat deur die Verenigde State toegedien is, dikwels saam met sy NAVO en/of ander bondgenote, en/of Israel. Onnodig om te sê, daar was geen aanspreeklikheid vir hierdie growwe oortredings van internasionale reg nie.

Waarom wou die Verenigde State ‘7 lande uitskakel’?

Waarom wil die Verenigde State (en Israel) steeds Iran ‘uitskakel’?

Verstaan ​​Konflik

Wanneer konflik op hierdie vlak aangepak word, is dit noodsaaklik om die 'konflikkonfigurasie' te verstaan ​​as 'n voorbereidende stap in die aanspreek van sleutelelemente van die konflik. Hierdie begrip sal navorsing vereis, luister na die betrokke partye wat toeganklik is en 'n oop gemoed vir derdeparty-bronne hou.

Immers, as 'n mens nie die konflik verstaan ​​nie – die primêre en sekondêre partye daarby (wat 'onsigbare' partye kan insluit wat konflik vanuit die agtergrond dryf), die belangrikste en bykomende kwessies wat op die spel is, die belangrikheid (intellektueel, gedragsmatig, materieel) van elk van hierdie kwessies vir die verskillende partye in die konflik, asook waarom hierdie kwessies belangrik is – is dit nie werklik moontlik om 'n ware oplossing van die konflik te bereik nie (een waarin elke party in die konflik tevrede voel met die uitkoms sodat dit oor tyd sal bly staan).

Maar daar is 'n dieper dimensie aan konflik wat gereeld oor die hoof gesien word: Die 'emosionele profiel' van die sleutelpartye. Op sy uiterste sluit dit die gesonde verstand, al dan nie, van die botsende partye in, insluitend die partye wat vanuit die agtergrond opereer. Vir een verduideliking wat die kritieke belangrikheid van emosies vir konflik beklemtoon, sien ‘Love Denied: The Psychology of Materialism, Violence and War’.

Ek beklemtoon die emosionele komponent van konflik nie net omdat dit sentraal is nie, maar omdat dit dit makliker maak om te besef dat as een of meer partye by die konflik op die een of ander manier emosioneel beskadig is (of selfs kranksinnig), die oplossing van die konflik dalk meer as die prosesse wat gewoonlik gebruik word, vereis.

Konflik in Wes-Asië

Ek wil dus begin om die konflik te “ontrafel” wat onlangs opgevlam het toe Israel Iran op 13 Junie 2025 aangeval het – sien ‘Israel val Iran aan’ – gevolg deur die Amerikaanse aanval op Iranse kernfasiliteite op 22 Junie – sien ‘Trump: Ons het Iran se kernprogram “uitgewis”, en nou, “vrede”’ – en die onmiddellik daaropvolgende wapenstilstandooreenkoms. Sien ‘Iran bevestig wapenstilstand met Israel’.

Voordat ek voortgaan, wil ek beklemtoon dat daar baie meer elemente aan hierdie konflik is as wat in hierdie een artikel “ontrafel” kan word.

En om eenvoudig daarop te let dat beide die Israeliese aanval op Iran en die Amerikaanse aanval op Iran onwettig was kragtens internasionale reg.

Maar, soos met die vorige militêre aanvalle op lande in Wes-Asië en Noord-Afrika in die 21ste eeu, toe internasionale reg geskend is, was daar geen betekenisvolle regsgevolge vir hierdie oortredings nie. En daar sal ook nie wees nie.

Daar is geen misterie oor waarom dit die geval is nie, selfs al glo baie ontleders wat hierdie konflikte oorweeg, beduidende getalle 'gewone' mense en selfs sommige nasionale leiers dat dit moet gebeur. Om te verstaan ​​waarom, is dit slegs nodig om te verstaan ​​hoe die wêreld werk. Sonder daardie begrip sal enige aantal waanbeelde maklik versprei en deur die regering en korporatiewe media deur betrokke gemeenskappe versnel word. En groot hoeveelhede moeite sal vermors word op inisiatiewe met betrekking tot die konflik wat nêrens heen kan lei nie.

So Hoe Werk die Wêreld?

Soos ek al baie keer voorheen verduidelik het, is alle belangrike politieke en ekonomiese strukture en prosesse oor die afgelope eeue deur die Globale Elite geskep deur gebruik te maak van hul uitgebreide netwerk van vennote, fronte, agente en werknemers, insluitend dié wat diep ingebed is in wat baie na verwys as die 'Diep Staat': die sleutelintelligensie-, burokratiese, militêre, tegnokratiese en lobbyiste-personeel wat in lande voortbestaan ​​onafhanklik van die (verkose of andersins) regering van die dag en die verkiesingsiklus. Dit is opmerklik dat 'n groot mate van beheer uitgeoefen word deur die bankstelsel wat internasionaal en binne elke land funksioneer. Jy kan een verslag hiervan lees in Historiese Analise van die Globale Elite: Die Plundering van die Wêreldekonomie Totdat 'Jy Niks Sal Eien Nie'.

Die sentrale figure in hierdie Globale Elite is die lede van die Rothschild-familie wat sedert die laat 18de eeu in die middel van hierdie Elite opereer en verstommende beheer uitoefen oor baie sleutelaspekte van die globale ekonomie, beginnende met bankwese, energie, wapens, mynbou, infrastruktuur (insluitend spoorweë), media en biotegnologie.

Hul geraamde welvaart oorskry $100 triljoen, wat die 'fortuine' wat deur daardie 'ryk individue' – soos Bill Gates, Jeff Bezos en Elon Musk – gehou word, wat misleidend deur korporatiewe media as die 'rykstes' bevorder word, verdwerg. Sien Big Oil&Their Bankers in the Persian Golf, bl.487-8.

Sedert die begin van hul bewind het die Rothschilds 'n groot wêreldwye netwerk van inkomste-produserende bates verkry deur wyslik en dikwels onwettig in 'n fenomenale verskeidenheid en aantal ondernemings te belê, gewoonlik deur 'n ander naam prominent op enige nuutverworwe bate te laat, insluitend dié wat verkry of gedeeltelik verkry is as gevolg van die redding van 'n korporasie van bankrotskap. Op hierdie manier word hul eienaarskap en beheer verberg sodat, byvoorbeeld, ander prominente families wat bekend is as buitensporig welgesteld, soos die Morgans en Rockefellers, fronte vir die Rothschilds is, maar nie wyd as sodanig erken word nie.

Sien Hidden History: The Secret Origins of the First World War, bl. 222. en

Die Enkele Globale Mafia: Die Rockefeller-stigting se veelvuldige skakels na Sionisme en militêr-industriële-finansiële neo-imperialisme. bl.5.

Soos hierbo genoem, is twee nywerhede wat die Rothschilds oorheers, bankwese en die wapenbedryf.

En dit is goed gedokumenteer dat die Rothschilds gehelp het om beide kante van die meeste oorloë te finansier sedert die Napoleontiese oorloë in die vroeë 19de eeu. In hierdie omstandighede maak die Rothschilds wins uit wapenverkope aan die meeste of alle partye by alle oorloë, sowel as die lenings om die wapens te koop en die lenings om vir die heropbou na die oorlog te betaal. Weereens kan u 'n verslag hiervan lees in Historiese Analise van die Globale Elite: Die Plundering van die Wêreldekonomie Totdat 'Jy Niks Sal Eien Nie.'

Beeld: Ferguson spreek die Alliansie vir Verantwoordelike Burgerskap toe, Londen, 2023 (CC0)

Soos Niall Ferguson, 'n amptelike biograaf van die Rothschilds, opgemerk het: teen die laat 19de eeu was direkte Rothschild-belegging in groot 'wapenmaatskappye' (nou beter bekend as wapenkorporasies) en verwante nywerhede aansienlik. Hy het openhartig opgemerk: 'As laat-negentiende-eeuse imperialisme sy "militêr-industriële kompleks" gehad het, was die Rothschilds ongetwyfeld deel daarvan.' Sien Die Huis van Rothschild - Deel 2 - Die Wêreld se Bankier, 1849-1998, bl. 579.

Behalwe dit, natuurlik, het effektiewe Rothschild-beheer oor belangrike globale instellings - insluitend die Stad van Londen, die Bank vir Internasionale Vereffenings, die Bank van Engeland en die Amerikaanse Federale Reserweraad - en baie kritieke nywerhede, om nie eens te praat van die meeste nasionale regerings nie, dit reeds enorme mag gegee om die wêreldorde te hervorm om by sy doeleindes te pas voor die aanbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Dink aan die Verenigde State.

Beskou die Verenigde State. In sy buitengewoon gedetailleerde ondersoek na drie belangrike historiese gebeurtenisse van die 20ste eeu – die Bolsjewistiese Rewolusie, die opkoms van Franklin D. Roosevelt en die opkoms van Hitler – het professor Antony Sutton die setel van politieke mag in die Verenigde State geïdentifiseer, nie soos die Amerikaanse Grondwet dit gemagtig het nie, maar ‘die finansiële instelling in New York: die private internasionale bankiers, meer spesifiek die finansiële huise van J.P. Morgan, die Rockefeller-beheerde Chase Manhattan Bank, en in vroeër dae (voor die samesmelting van hul Manhattan Bank met die voormalige Chase Bank), die Warburgs.’

‘Vir die grootste deel van die twintigste eeu het die Federale Reserwestelsel, veral die Federale Reserwebank van New York (wat buite die beheer van die Kongres is, ongeouditeerd en onbeheerd is, met die mag om geld te druk en krediet na willekeur te skep), 'n feitlike monopolie oor die rigting van die Amerikaanse ekonomie uitgeoefen. In buitelandse sake bevat die Raad vir Buitelandse Betrekkinge, oppervlakkig 'n onskuldige forum vir akademici, sakemanne en politici, binne sy dop, miskien onbekend aan baie van sy lede, 'n magsentrum wat eensydig die Amerikaanse buitelandse beleid bepaal.’ Die hoofdoelwit van hierdie ondergedompelde – en klaarblyklik subversiewe – buitelandse beleid is die verkryging van markte en ekonomiese mag (winste, as jy wil), vir 'n klein groepie reuse multinasionale maatskappye onder die virtuele beheer van 'n paar bankbeleggingshuise en beherende families.’ Sien Wall Street en The Rise of Hitler, pp.125-126.

Natuurlik is beheer van nasionale regerings en sleutel nasionale instellings deur magtige, maar obskure akteurs, lank reeds die geval en strek dit veel verder as die Verenigde State, soos verduidelik deur die vooraanstaande historikus Professor Carroll Quigley in sy klassieke werk wat in 1966 gepubliseer is. Sien Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time. pp.5-6.

‘[D]ie magte van finansiële kapitalisme het 'n ander verreikende doel gehad, niks minder nie as om 'n wêreldstelsel van finansiële beheer in private hande te skep wat die politieke stelsel van elke land en die ekonomie van die wêreld as geheel kon oorheers. Hierdie stelsel sou op 'n feodalistiese wyse beheer word deur die sentrale banke van die wêreld wat saam optree deur geheime ooreenkomste wat in gereelde privaat vergaderings en konferensies bereik is. Die toppunt van die stelsel sou die Bank vir Internasionale Vereffenings in Basel, Switserland, wees, 'n private bank wat besit en beheer word deur die wêreld se sentrale banke wat self private korporasies was ... ‘Daar moet nie gevoel word dat hierdie hoofde van die wêreld se hoof sentrale banke self substantiewe magte in wêreldfinansies was nie. Hulle was nie. Inteendeel, hulle was die tegnici en agente van die dominante beleggingsbankiers van hul eie lande, wat hulle grootgemaak het en heeltemal in staat was om hulle omver te werp. Die substantiewe finansiële magte van die wêreld was in die hande van hierdie beleggingsbankiers (ook genoem 'internasionale' of 'handelsbankiers') wat grootliks agter die skerms in hul eie ongeïnkorporeerde private banke gebly het. Hierdie het 'n stelsel van internasionale samewerking en nasionale oorheersing gevorm wat meer privaat, magtiger en meer geheim was as dié van hul agente in die sentrale banke.’

Die Hede

As ons na die hede spring, maak ontleder Paul Craig Roberts 'n waarneming en stel 'n fundamentele vraag:

‘Dink aan Amerika se vermorsing van hulpbronne en prestige gedurende die eerste kwartaal van die 21ste eeu. Triljoene dollars is bestee om Irak, Libië, Sirië en Somalië met geen wins te vernietig nie. Niemand behalwe militêre/veiligheidsoorlogswinste het enigiets uit hierdie oorloë gekry nie. Daar was geen terroristebedreiging nie. Washington het geen demokrasie gebring nie, slegs vernietiging.’ ‘Dink aan die verwoesting wat Washington aan hele lande gebring het sonder meer as Israel se absurde idee van 'n Groter Israel. Die miljoene dooie, permanent verminkte en ontwrigte mense, waarvan baie in Europa en die VSA gevestig het en daardie belastingbetalers met hul onderhoud belas het. WIE HET GEVOORDEEL?’ Sien ‘President Trump se Plan vir die Midde-Ooste’.

‘Wie het voordeel getrek?’ is inderdaad die vraag. Soos Roberts opmerk, was dit nie die VSA of sy mense nie. En dit was ook nie die mense van ander lande nie, insluitend dié in Israel of NAVO-lande. En dit was beslis nie die mense in die lande wat vernietig is nie.

Dit is dus duidelik tyd om die fokus te verskuif van diegene wat skynbaar hierdie konflik dryf – soos die Israeliese premier Benjamin Netanyahu en die Amerikaanse president Donald Trump, wat baie het om te wen deur dit te laat lyk asof hulle dit dryf – na die partye wat dit eintlik dryf. Dit kan eenvoudig gedoen word deur te vra: ‘Het Netanyahu en Trump persoonlik voordeel getrek uit die gesamentlike Israeli-VSA-aanval op Iran?’

In die geval van Netanyahu, en ten spyte van sy goed gedokumenteerde korrupsie, was hy dekades lank 'n getroue dienaar van die Sionistiese elite wat gereeld optree om hul program dwarsdeur Wes-Asië te implementeer. En getroue dienaars, gekies vir hul rol, word verdedig, ongeag hul kwale.

[Beeld: Miriam Adelson by die Republikeinse Joodse Koalisie se 2023 Jaarlikse Leierskapsberaad by die Venetiaanse Konvensie- en Eksposentrum in Las Vegas, Nevada. (Bron: Gage Skidmore / CC BY-SA 2.0)]

Soos een artikel in die Jerusalem Post erken het, is Miriam Adelson ‘en haar oorlede man Sheldon beskou as koningmakers, poppespelers, of net nog 'n stel miljardêrs wat probeer het om Israeliese politiek na hul beeld te vorm. Hul geweldige rykdom, hul invloed oor beide Israel en die VSA, en – miskien bowenal – hul eindelose steun vir Benjamin Netanyahu het hulle verdelende figure gemaak’. Hulle het ‘honderde miljoene in Netanyahu se politieke oorlewing gestort…. Dit blyk dat wanneer jy Miriam Adelson se hulpbronne en toegang het, jy nie net beleid beïnvloed nie – jy herskryf dit.’ Sien ‘Dr. Miriam Adelson, die hedendaagse Rothschild Israeliete het uiteindelik erken’.

En wat van Trump? Is hy ook net iemand se marionet?

In April 1990 het Trump 'n gewaagde weddenskap op Atlantic City gemaak toe hy 'n derde casino daar geopen het – die kolossale Taj Mahal…. Nog riskanter: Hy het die projek gefinansier met $675 miljoen in rommelobligasies teen 'n rentekoers van 14%. Binne maande het Trump gesukkel om die massiewe verbandbetalings te maak terwyl Atlantic City gesukkel het.’

In ooreenstemming met 'n saketaktiek wat hulle al meer as 200 jaar gebruik, het die Rothschilds deur 'n agent (Wilbur Ross) vir Trump 'n voorafverpakte bankrotskapooreenkoms aangebied: Trump sou 50% van sy belang in die Taj prysgee, maar sou beter skuldvoorwaardes ontvang en in beheer bly.’ Gevolglik was ‘Die Donald terug in besigheid: Hy het uiteindelik soortgelyke transaksies vir sy ander problematiese eiendomme aangegaan.’ Sien ‘Getting Donald Out Of Debt: The 25-Year-Old Ties That Bind Trump and Wilbur Ross’.

Soos met alle sulke transaksies met die Rothschilds, gaan Trump voort om sy ‘ewige skuld’ af te betaal. Deesdae doen hy dit een manier deur die mag van sy presidensiële posisie te gebruik om hul uiteenlopende doelwitte te dien as deel van die terugbetaling. So, byvoorbeeld, terwyl hy die Iranse leierskap mislei het dat hy met hulle onderhandel het, toon die daaropvolgende bewyse dat Trump planne gefinaliseer het om Iran se drie kernkragterreine aan te val – en gebeure wat tot regimeverandering lei – deur 'n intense bomaanvalveldtog te bespoedig. Sien 'Die Versteekte Agenda agter Trump se Aanval op Iran'.

Boonop, soos bespreek deur Prof Michel Chossudovsky en Drago Bosnic, dui sekere bewyse op die idee dat hierdie aanval 'politieke teater' was.

Hierdie bewyse sluit die feite in dat dit ten minste maande sou geneem het om die aanval te beplan en te organiseer en, nog belangriker, die skade van stralingsvrystelling, as die aanval ten volle suksesvol was, meer katastrofies sou gewees het as wat gebeur het na die rampe by Tsjernobil en Fukushima.

Kyk na die video: '“Politieke Teater”: Trump se Aanval teen Iran’.

Dit dui daarop dat die werklike motief inderdaad regimeverandering was. So wat sou die voordeel gewees het om regimeverandering in Iran te bespoedig?

Soos hierbo genoem, moet enige oorweging van die Rothschild-geskiedenis lei tot 'n bewustheid dat hulle oorloë veroorsaak het om die wêreldorde te hervorm waar nodig en om beheer oor hulpbronne te verkry, in watter vorm dit ook al aanneem. En die nalatenskap daarvan om beheer oor sulke hulpbronne te verkry – insluitend minerale hulpbronne soos olie en gas, goud, diamante, robyne…. afhangende van die konteks – is goed gedokumenteer.

Dus, net soos die oorlog om die Palestyne uit Gaza te verdryf, onder andere geleenthede, toegang vir die Rothschilds sal oopmaak om enorm wins te maak deur die reuse Leviathan-maritieme natuurlike gasbronne in die Middellandse See langs die kus van Gaza te ontgin – sien ‘Die Geopolitiek van Elite-waansin, Deel 2: Die Skepping van Eretz Yisrael om die Wêreldorde te Hervorm’ – sal regimeverandering in Iran die moontlikheid oopmaak dat die Rothschilds hul sleutelrol in die eienaarskap en ontginning van olie en gas in Iran herstel, wat hulle verloor het na die Iranse rewolusie in 1979 toe die bates van alle buitelandse oliemaatskappye wat in Iran bedrywig was, in beslag geneem is. Sien ‘Iran se Olie-nasionalisering: 'n Triomf oor Westerse Imperialisme’.

Dit sou ook die moontlikheid oopdwing dat Iran gedeeltelike of totale beheer oor die Sentrale Bank van Iran, wat nie 'n lid van die Rothschild-beheerde Bank vir Internasionale Vereffenings is nie, prysgee.

So wie trek voordeel uit hierdie oorlog (gegewe die lang lys mense wat dit nie doen nie)? Soos die afgelope 200 jaar die geval was, doen die Rothschilds (en ander Elite-families) dit beslis. En so ook hul agente, beginnende in hierdie geval met Netanyahu en Trump.

En dit is die rede waarom hierdie oorlog nie verby is nie en dit dalk kernkrag kan word. Verskeie kommentators – insluitend Mike Whitney en Scott Ritter – het dit opgemerk.

Sien:

‘Hier is bewys dat Israel die oorlog verloor het (en tekens dat die konflik op die punt staan ​​om te hervat)’ en

‘Sal Bibi Trump vra om Iran met kernwapens te bestry? Ritter sê “Ja”’.

Weerstand teen oorlog

Vir meer as 100 jaar het miljoene mense by anti-oorloggroepe van verskillende soorte aangesluit. En vir meer as 100 jaar het sommige lede van sommige van hierdie groepe aan 'n reeks aktiwiteite deelgeneem om hul teenkanting teen oorlog te demonstreer, hetsy as 'n instelling of in 'n spesifieke konteks.

Die anti-oorlogbeweging was egter besonder oneffektief in sy impak om oorlog as 'n instelling te beëindig. Dit het geen omvattende analise van die instelling van oorlog nie (en geen omvattende analise van geweld nie, waarvan oorlog slegs een deelversameling is) en ook nie, selfs binne die perke van sy verskeie beperkte analises (soos die feministiese en sosialistiese kritiek), 'n omvattende strategie om oorlog te beëindig nie. Vir 'n vollediger kritiek op die anti-oorlogbeweging en 'n verduideliking van wat nodig is om oorlog te beëindig, sien 'Woede Teen die Oorlogsmasjien: Watter Woede?'. As jy die oorsprong van geweld wil verstaan, wat 'n wye reeks uitkomste, insluitend oorlog, genereer, sien 'Waarom Geweld?' en 'Vreeslose Sielkunde en Vreeslike Sielkunde: Beginsels en Praktyk'.

Net so het die anti-oorlogbeweging geen gedeelde kritiek op enige spesifieke oorlog wat enigsins voldoende is nie, en geen strategie om enige spesifieke oorlog te beëindig nie, insluitend dié in Wes-Asië waar 'n aantal – sommige 'warm', sommige 'koud' – tans gevoer word.

Dus, sonder 'n akkurate begrip van die konfigurasie van enige oorlog, insluitend hierdie oorlog, is dit nie moontlik dat die konflik wat daaronder lê, opgelos word nie. En pogings om dit te beëindig, sal mislei word na aksies wat strategies nutteloos is, soos protesdemonstrasies of openbare verklarings gerig op Elite-agente, in hierdie geval regerings of internasionale organisasies, insluitend die Verenigde Nasies. Sien 'Internasionale Dae van Aksie Teen Oorlog teen Iran' en 'Dringende Oproep vir Aksie Aangaande die Israeliese Regime se Onwettige Militêre Aggressie Teen Iran'.

In elk geval, natuurlik, kan of sal geen staat of groep state, of hul internasionale organisasies, probeer om die Rothschilds en ander Elite-families aanspreeklik te hou nie. Hierdie families opereer buite die oppergesag van die reg en buite enige beperking.

Dus, as ons enige kans wil hê om hierdie oorlog of oorlog self te beëindig, moet diegene van ons wat as 'gewone' identifiseer, self hierdie Elite-akteurs en hul agente aanpak.

En ons kan dit effektief doen as ons die uitdaging aanpak met behulp van 'n goeie strategie. Jy kan 'n lys van strategiese doelwitte vir die beëindiging van oorloë lees deur af te blaai na hierdie bladsy na 'Strategiese doelwitte wat gepas sou wees in 'n geweldlose stryd om oorlog te beëindig' en toegang tot die oorblywende besonderhede van 'n omvattende strategie om dit te doen elders op hierdie webwerf kry.

Die mag om hierdie oorlog en alle oorloë te beëindig, is in ons hande. Sal ons dit gebruik?

***

Robert J. Burrowes het 'n lewenslange verbintenis tot die begrip en beëindiging van menslike geweld. Hy het sedert 1966 uitgebreide navorsing gedoen in 'n poging om te verstaan ​​waarom mense gewelddadig is en is sedert 1981 'n geweldlose aktivis. Hy is die outeur van 'Why Violence?' Sy e-posadres is Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees. en sy webwerf is hier.

Hy is 'n navorsingsgenoot van die Sentrum vir Navorsing oor Globalisering (CRG)