Een van de meest in het oog springende 'zegeningen' van de regenboognatie is dat er met name in Nederland jarenlang een  zogenaamd  'positief discriminatie beleid' is gevoerd wat inhield dat vrouwen en allochtonen altijd de voorkeur genoten bij een sollicitatie. Dit resulteerde er al gauw in dat vooral moslims in dienst werden genomen voor werk dat ook door de oorspronkelijke burger gedaan kon worden. Op deze wijze konden ze heel gemakkelijk overal in het centrum van de macht komen en hun broeders en zusters ontzien bij bijvoorbeeld het geven van een bekeuring.want zeg nu zelf je gaat toch niet je  'geloofsgenoten' opzadelen met een boete voor bijvoorbeeld fout parkeren. (n.s die sg positiewe diskriminasie is nie dieselfde as wat in Suid Afrika gebeur met die regstellende aksie. Mense word voorgetrek maar dis anders as by regstellende aksie waar immers Wit mense vervang word deur Swart mense wat dikwels nie gekwalifiseer is vir hierdie werk)

Ook in de supermarkten was het merkbaar dat gehoofddoekte caissiéres hun eigen familie maar een deel van de boodschappen lieten afrekenen of zelfs helemaal niets, terwijl de overige klanten de volle pond dienden te betalen. Dit bracht de leiding van de winkels er toe om camera's aan te brengen boven de zitplaats van de verkoopmedewerkster en ze mochten 'geloofsgenoten' die ze persoonlijk kende niet meer helpen.

Door vreemdelingen in het kader van de multiculturele samenleving overal welkom te heten -of dat nu een voetbalclub was of een politieke partij- konden ze steeds meer invloed uitoefenen op de beleidsvorming. Links juichte dit allemaal toe en stimuleerde het ook want hun grootste wens was dat veelkleurige maatschappijmodel. Dat  'oude'  had afgedaan. Vernieuwen was de boodschap.

Omdat de nieuwelingen nauwelijks de Nederlandse taal machtig waren maar desondanks aangesteld werden als bijvoorbeeld onderwijzer, ging ook het taalniveau van de Nederlandse kinderen met rasse schreden achteruit. Dit gebeurde omstreeks 2005. Aanwijzende voornaamwoorden en ook lidwoorden leken onder links opeens  een eigen leven te mogen leiden en werden naar hartenlust door elkaar gebruikt. Uiteraard werden leerlingen die dit deden niet gecorrigeerd want de onderwijzer was immers ook niet de taal machtig dus hoe moest hij of zij dan de scholier verbeteren.Of dit alles nog niet genoeg was verkleurden schoolklassen door het kroost van al die tot Nederlander gebombardeerde vreemdelingen. Afwijkende gebruiken zoals geen hand willen geven aan een vrouw werden maar gemakshalve onder het kopje 'culturele achtergrond' of nog mooier  'godsdienst' geschaard. Men vond dat de inwijkelingen het volste recht hadden om zich anders te gedragen of kunnen we niet beter zeggen te misdragen. Kritiek op dit gedrag was vanzelfsprekend uit den boze. De vreemdeling moest zich op zijn/haar gemak voelen dat was alles wat telde. Of de oorspronkelijke bewoners zich unheimlich voelden, daar werd overheen gewalst. We hebben in diverse afleveringen van onze reeks al aangegeven hoe dat in zijn werk ging.

Buiten dat de taal achteruit ging, verdwenen normale omgangsvormen als sneeuw voor de zon. Dit was mede het gevolg van de individualisering die door links reeds vanaf de jaren zeventig werd gepropageerd als zijnde de beste vorm die er maar kon zijn. Weg met al die ouderwetse rommel was toen de alom heersende gedachte. Degenen die wilden vasthouden aan het gezonde conservatisme waarin normen en waarden vanzelfsprekend waren werden door links alleen maar als ballast gezien. Bovendien zou dit ook een sta-in-de-weg zijn voor de latere multiculturele  'rijkdom' waarmee zij ons wilden verblijden.

We gaan wat dieper in op het positieve discriminatie beleid waarvan de progressieven vonden dat dit in alle geledingen van de maatschappij moest doorwerken. Het was zo gek nog niet te noemen maar overal doken vreemdelingen op. Of dat nu een chauffeur op de vuilnisauto betrof of een bejaardenhelpster in een (tot dan toe nog) Nederlands verpleegtehuis of een taxichauffeur of raadslid. Alles was mogelijk. Dat deze nieuwelingen negen van de tien keer geen manieren hadden mocht geen beletsel zijn. Voor de collega's van zo'n onaangepaste waren er maar twee opties. Samenwerken met iemand met wie nauwelijks te communiceren viel en geen enkele kritiek duldde op zijn/haar  'godsdienst' of een andere baan gaan zoeken. Dat er ook gebedskleedjes werden uitgerold op de werkvloer moest men dan ook maar voor lief nemen.

Ondernemers van vreemde komaf werden gestimuleerd om bedrijven te openen ook al hadden ze niet de vereiste papieren, en zelfs in de plaatselijke moskee werden kapperszaakjes, groentewinkels en bakkerijen geopend. Deze zaken vormden een serieuze en tevens ongezonde concurrentie voor de Nederlandse neringen die vaak op een steenworp afstand hun bedrijf uitoefenden. We zullen u ook uit de doeken doen waarom dit zo was. Omdat deze zogenoemde moskeewinkeltjes zich niets aantrokken van de winkeltijdenwet, en bovendien stukke goedkoper waren dan de reeds eerder genoemde ondernemers, trokken ze een bepaald deel van de Nederlandse bevolking die zich er toe liet verleiden om voortaan bij moslims hun boodschappen te doen. Dat deze mensen weinig tot geen principe hadden hoeft geen betoog. Hun argument was: "Nou het is daar véél goedkoper en je bent toch geen dief van je eigen portemonnee". Het zal u niet verwonderen dat deze klandizie voor moslims naar meer smaakte, en er werden dan ook plannen gemaakt om buiten de moskeewinkeltjes om, ook buiten dat gebouw een verkenningstocht  te maken van wat er allemaal mogelijk was.(Lees ook onze eerder afleveringen voor meer details hieromtrent)

Ondertussen zaten de linksen ook niet stil want in hoog tempo werden er multiculturele stichtingen en verenigingen uit de grond gestampt en panden aangekocht om deze in onder te brengen. Er werd subsidie aan de overheid gevraagd onder het mom van dat men een integratieproject wilde opzetten en prompt verkreeg men ook dat geld. Er waren organisaties die dit geld besteden aan 'wereldfestivals' die in feite niets anders waren dan verzamelplaatsen waar de linken en hun islamitische aanhang zich kon uitleven op Marokkaanse- of Turkse klanken. Voor dit doel werden bij voorkeur parken uitgekozen en omdat er zoveel verschillende culturen tegelijk aanwezig waren zorgde dit ook soms voor spanningen. Vechtpartijen waren meer regel dan uitzondering.

Buiten deze festivals waren er ook politieke bijeenkomsten van extreme Turkse moslimgroeperingen die ondanks het gevaar van verstoring van de openbare orde gewoon mochten plaatsvinden. Het enige wat men deed was er een Turkse agent heen sturen die moest toezien dat er geen vreemde uitspraken werden gedaan die tegen de democratie indruisten. Het was dus net als een slager die z'n eigen vlees keurde. Een onafhankelijk persoon was zeker teveel gevraagd.

Links dacht dus dat ze hun zaakjes goed voor elkaar hadden want zeg nou zelf  ze hadden hun plannetje toch maar mooi helemaal kunnen uitvoeren, maar ja toen kwamen opeens de critici zoals ene meneer Frits Bolkestein van de liberale VVD, die zo'n 20 jaar geleden al aandacht vroeg voor de schaduwzijden van het multiculturele experiment maar dat toen nog heel gematigd uitdrukte. Na hem kwamen onder andere de heren Pim Fortuyn en Theo van Gogh die het wat krachtiger uitdrukten en tevens waarschuwden voor de Zesde Colonne die gereed stond. We weten inmiddels wat de prijs was die ze hiervoor moesten betalen. Meneer Geert Wilders kwam na hen, en als deze politicus niet dag en nacht beveiligd werd dan zou hem hetzelfde lot treffen als de andere islamcritici.

De linkse droom heeft duidelijk zijn sporen achtergelaten maar lijkt toch niet meer zo sterk als in de beginjaren. Onder invloed van mensen als Geert Wilders zijn er ook anderen die kritische vragen zetten bij al die linkse spielerei, en het multiculturele gedachtengoed is niet meer een vanzelfsprekendheid. Kunnen we dan zeggen dat men een beetje genoeg heeft van dat geknuffel, vertroetel en verwennen. Ja en nee. Het 'ja' zouden we willen betrekken op de mens met een gezond verstand en het 'nee' op de linkse wereldverbeteraars die niks kwaads willen horen van hun 'troetelkindje'. Zij blijven zeggen dat  het uitstekend gaat met de integratie van  'hun' kameraadjes en beweren dat slechts een paar groepjes zich afkeren van de Nederlandse samenleving. Hoe groot of hoe klein zo'n groepje is zeggen ze er wijselijk niet bij........