Deur dr. Patrick Slattery (op David Duke se webwerf) – In die hele (Amerikaanse) herfs en terwyl die res van die land die perderesies tussen Obama en Romney dopgehou het het ek berigte gelees oor Joodse aanvalle op hul teenstanders in Gasa.
Die feit dat Israel se aanvalle die afvuur van primitiewe vuurpyle uit die Gasa-ghetto voorafgegaan het, is buite (verhewe bo) kennisname én nie ter sake nie. Wel ter sake is dat sedert 2007 Israel Gasa onder beleg hou met Israel in beheer van die lug, kuslyn en sy grense.
In hierdie tyd het nie 'n enkele vliegtuig aangekom of vertrek van Gasa se deur bom-verflenterde-lughawe nie. Op die min skepe bestem vir Gasa het Israel se vloot met geweld beslag gelê, die skepe se bemanning in hegtenis geneem of vermoor. Palestyne van Gasa wat te na aan die heining waag wat deur Israel opgerig is ten einde Gasa se mense in gevangenisskap te hou, word doodgeskiet, ook 'n seun wat vroeër vandeesmaand sokker gespeel het, sy dood wat voorspelbaar 'n futiele vuurpylaanval ontlok het en deur Israel aangewend is as voorwendsel vir hul volksmoordstandpunte.
Met die aanvang van die beleg het 'n raadgewer van Israel se premier Benjamin Netanjahoe, Dov Weisglass, verklaar “die uitgangspunt is dat die Palestyne op 'n dieet geplaas word maar so dat hulle nie van honger sal omkom nie”.
'n Israelse mensregtegroep, Gisha, het die regering gedwing om te openbaar dat die verdedigingsdepartement die minimum kos benodig deur Gasa se 1,5 miljoen inwoners om wanvoeding te keer bereken het – en nou net die helfte van daardie berekening toelaat om Gasa binne te gaan. Onthou dat Gamas in die grootste deel van ses jaar gehoor aan skietstilstandooreenkomste gegee het.
Niks verklaar Israel se beleg dat dit niks met vuurpyle te doen het beter as hierdie optrede nie en dat die aanslag in werklikheid die gevolg is van die opsetlike skep van toestande wat moet lei tot die Palestyne daar se uitwissing. Dit, terloops, stem ooreen met die omskrywing van 'n volksmoord bepaal deur Artikel 2, Deel C van die Konvensie oor die Voorkoming en Straf vir die Misdaad van Volksmoord.
Israel se beleg beperk nie slegs die voedsel wat Gasa mag ontvang nie, maar ook besondere stapelvoedselprodukte en nie-voedselnoodsaaklikhede.
Volgens 'n lys deur Gisha gepubliseer, is vars vleis, konfyt, gedroogde vrugte, vele speserye en selfs sjokolade verbode. Items aangewend om voedsel te produseer, soos lewende hawe (soos bokke), beeste en hoenders, is taboe, so ook saad en neute, visstokke, vislyn, skadunet vir kweekhuise, broeibenodighede, onderdele vir trekkers en planters. Materiaal vir die herstel van Gasa se vernietigde wonings soos hout, sement en yster is eweneens verbode. Notaboeke, skryfbehoeftes en gewone skryfpapier (vir opvoeding) is ook belet.
Volgens Gisha is selfs kinderspeelgoed ontoelaatbaar, so ook musiekinstrumente. Die boikot mag deels opgehef wees weens die ongunstige aandag aan Israel se moord op die sogenaamde Vryheidsflotilla-aktiviste. Die basiese uitmergelingsaard van die beleg geld egter steeds.
Die Palestyne van Gasa is meestal vlugtelinge of nakomelinge van vlugtelinge wat in 1948 padgegee het uit wat nou Israel is tydens die sogenaamde Nakba, toe plunderende Joodse soldate hulle uit hul huise verwilder het.
Daardie verblyf is aan Joodse gesinne oorhandig en hul Palestynse eienaars nooit toegelaat om terug te keer nie. Die terugkeer van hierdie mense na hul eiendom was vroeër 'n onversetlike Palestynse eis gegrond op die Geneefse Konvensie.
Palestynse leiers het egter mettertyd toegegee wat die voorwaarde betref. Selfs Gamas het vrede aangebied, sou Israel terugkeer tot sy voor-1967-grens en die uiteindelike oplos van die geskil aan opkomende geslagte oorgelaat.
Tog, ondanks die versugting dat hulle tog net in vrede wil aangaan met hul lewens het Israelse leiers bloot hul eise uitgebrei, eise vir nie bloot meer Palestynse grond nie maar ook die erkenning van Israel se reg om te bestaan as 'n Joodse staat binne grense, ter syde die feit dat die reg van 'n staat om te bestaan nie in die internasionale reg voorkom nie (vra vir Joego-Slawië en die Sowjet-Unie).
Hierdie eis kom daarop neer dat die Palestyne nie slegs aanvaar dat hulle nooit hul woonplek terug mag kry nie, maar ook dat Israel 'n “reg” het op daardie woonplekke. Dis een ding vir mense om die verlies van 'n gesteelde eiendom te aanvaar maar iets heel anders om 'n erkenning te verwag dat die dief reg het op daardie gesteelde eiendom- presies dit wat Israel en sy poppe in die Amerikaanse Wit Huis en die State Department verwag.
Ons hoor dikwels dat Amerika en Israel gebind word deur gedeelde waardes. Niks kan verder van die die waarheid wees nie. Die kernwaardes van onderskeidelik die Amerikaanse en die Israelse staat staan lynreg teenoor mekaar.
Die Amerikaanse onafhanklikheidsverklaring is gegrond op die veronderstelling dat “regering daargestel word tussen mense wanneer daardie regering daargestel is deur 'n regverdige mag ontleen aan daardie owerheid met die instemming van diegene wat deur daardie owerheid regeer word”.
Die Amerikaanse staat, minstens in die lig van sy waardes, is 'n staat van die mense (“people”) wat die owerheid (namens die mense of “people”) regeer. Israel was nooit 'n staat vir die mense wat hy regeer nie. Israel se onafhanklikheidsverklaring is rondborstig oor die skep van 'n staat vir die Joodse volk, hoe ook al dié owerheid waaronder die Jode staan. Dis nie 'n staat vir Israelse paspoorthouers van Arabiese herkoms nie.
Dis gewis ook nie 'n staat vir die miljoene Arabiere op die grondgebied wat sedert 1967 beset word nie. Dis ondubbelsinnig 'n staat vir Jode oral in die wêreld wat 'n keuse het om hulle in Israel te vestig op grond van hul rasse-agtergrond, dit terwyl Arabiere uitgesluit word daarvan dat hulle na hul woonplekke mag terugkeer wat hulle ontneem is gegrond op die feit van hulle rasse-agtergrond.
Ons het van “ons” regeringsleiers van Obama en al sy minderes die versekering gekry dat Israel die reg op selfverdediging het. Geen Amerikaanse amptenaar het tot nou hom of haar uitgelaat oor die reg van die mense van Gasa op húlle selfverdediging nie en dis veilig om te aanvaar dat hulle glo dat die Palestyne van Gasa glad nie oor so 'n reg beskik nie. En te oordeel aan “ons” regering se samewerking met en steun vir Israel se volksmoord-beleidsrigtings glo “ons” regering ook nie aan die inwoners van Gasa se reg op voedsel en bedekking nie.